توسعه انساني و آمايش سرزمين
در برنامه آمايش سرزمين، ما با سه پروسه رابطه انسان، فضا و فعاليت روبرو هستيم. با اين كه هيچ بخشي از فرايند توسعه نبايد جداي از ساير بخش ها تحقق يابد، ولي در بخش توسعه اجتماعي و فرهنگي، بيش از هر چيز بر "توسعه انساني" تأكيد شده است. چرا كه انسان است كه محور چنان توسعهاي قرار ميگيرد. آن تمامي فرايندهاي پيشين انساني را ميبايست دگرگون ساخته و توسعه بخشد. نخست رابطه انسان با طبيعت كه به بر طرف ساختن نيازهاي زيستي با حفظ زيست بوم، محيط زيست و ميراثهاي طبيعي به جا مانده براي ما منتهي شود. دوم رابطه انسان با انسان كه مشخصاً به فرهنگ و مسايل اجتماعي و نهادها و سازمان هاي اجتماعي مربوط ميشود. و خلاصه رابطه انسان با خود، كه به تواناييهاي خلاقه انساني، آزادي و ارزش ها و هنجارهاي معنوي از يك سوي و نيازها و حقوق انساني از ديگر سوي مربوط شده كه در نهايت به خودآگاهي منتهي ميشود. آن هنگامي خواهد بود كه انسان فاعل پديد آورنده هر توسعه، محتواي تحول يافته و آفريده طي توسعه و غايت مقصود آن باشد.
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387ساعت 4:4 توسط دکتر کاوه احمدی علی آبادی
|
